A caldeirada de raia de Taberna Beade (Paderne)

Imaxe
Pasado o cruce da N VI (négome a chamala N 6) en Coirós, corredoiras arriba en dirección a Paderne, xa ía matinando na carne asada de Taberna Beade e nalgún dos viños vellos de Ribeiras de Armea , a lingua feita auga. Poucos minutos despois, Josiño sacaba* unha agudelo de 2018, crianza biolóxica, pequena xoia, unha mostra máis do potencial de Betanzos e do crack que é este home. E na pota de porcelana, tralos boqueróns e as luras de potera ben fritidas, o xarrete que se desfai na boca, os pementos. Moito se fala das cores do chuletón, moi pouco das da pataca confitada: pequena, redonda, feita ben amodo, amareliña do azafrán por fóra, branquiña por dentro, melosa, sabedeira. Porén, o cadro foise ao carallo. Foi a raia, a caldeirada de raia. Non sei como fixo Ivett, pero estaba de impresión: carne tersa, branca, aveludada; peixe e preparación humildes roubando todo o protagonismo da boa feitura que tiñan. Tremendo. Pouco valoramos termos lugares así. Casa de comidas que mantén...

A falta de mil palabras, alguna imagen toscana (i)

Sé que soy un llorón y un pesado con este tema, pero me temo que la combinación ritmo de trabajo + cuidado de los pantagrueliños no me va a permitir explayarme a gusto sobre la maravillosa escapada toscana hasta los días de asueto de Semana Santa. Entre tanto, me daré al facilón recursos de las imágenes, para ir haciéndoos partícipes, de algún modo, de lo que vivimos en esos días.

Por ejemplo, de los paseos en coche por las Crete Senesi (literalmente, "arcillas sienesas"), la zona rural lindante con Siena que representa como ninguna el paisaje toscano tal como nos lo imaginamos: los caminos serpenteantes, las onduladas colinas, las elegantes villas, los cipreses formando en hilera, los olivos. Conducir por las Crete Senesi me hacía sentir como si formara parte de un lienzo impresionista, de La Cosecha de Van Gogh o, mejor, de las Amapolas en Argenteuil de Monet. Aunque no tenga mucho que ver, pero me hacía sentirme así.

Para muestra, un botón.

Comentarios

  1. Manuel:
    sigue escribiendo, es como una novela, y cuando llego al final del post, me da la sensación de que aún me faltan mas capítulos.
    Me quedo con las ganas de leer mas.

    ResponderEliminar
  2. Lástima que no pongas todas las fotos que debes tener y que cuentes todo lo que te callas.

    Espero que llegue Semana Sta. para que con más tiempo nos deleites con más de todo.

    Saludos

    ResponderEliminar
  3. Pues nada, Berta, ya estoy en ello. Esta noche ha sido el Castello delle Quattro Torra y en los próximos días, espero que todo lo demás, fotos incluidas.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...