Pantagruel, supongo

Ir cedo aos restaurantes mola moito. Eran as dúas menos dez e estabamos case sós, en silencio: aínda non chegara a turma. Sonaba jazz, Dave Douglas . T

Igual, cando olledes para as fotos, pensades: pero isto que nos amosas non é tan diferente doutras cousas que temos visto recentemente. É certo, estam

Non ía facer outro post de D'Berto , non, que xa son moitos . Pero é que é imposible. É que é unha puñeteira barbaridade o deste sitio. Non teño mái

Non moito antes de sentarnos nos tallos da terraza, contemplabamos desde o alto da Curota a inmensidade da Ría de Arousa. Era un día de moita calor, d

Abría o post sobre a anterior visita (en abril, hai dez meses) dicindo que me agrada a xente coas cousas claras. Anticipaba entón Fernando que a horta

O do restaurante d'Berto é o que se denomina, en termos técnicos, un puto escándalo. Nada máis que engadir, señorías. Percebe xigante (pedímolo de

Sete de xullo tras sete de xullo, puntualmente, regresamos a Culler de Pau , xa hai moitos anos. Moitos máis aínda pasaran desde aquela primeira visita

Encántanme as xentes que teñen as cousas claras. Fernando e Eva téñenas. E moito. O primeiro: o seu proxecto, o seu restaurante, só ten sentido en Ban

C uando conocí el Loxe Mareiro al poco de abrir, hace ahora algo más de un par de años y de la mano de los Blogastrónomos, titulé el post correspondien

" Yo soy de aquí. Me debo a este lugar y a esta gente." Nos lo decía Javier Olleros al término de la comida, mientras trataba de abarcar con

N o podía fallar. Al frente, los chicos del compostelano  Abastos 2.0 . A los fogones, Iván Domínguez - la mano derecha de Marcelo Tejedor - iniciando un