A N-651 ou o infravalorado pracer de recuncar

Imaxe
O infravalorado pracer de recuncar. Nestes tempos nos que só parece interesante a última apertura, o prato que ninguén probou, hai quen pensa que quen repite é que non ten onde ir. Eu coido que o que ten é memoria, e que poucas cousas hai tan ben gastadas coma un sábado repetido. O meu ten número de estrada: a N-651, a de toda a vida entre Betanzos e Ferrol, que un percorre sen mirar os sinais porque xa os leva aprendidos. Ten curvas que coñezo polo nome e dúas paradas que non perdoo. A primeira, en Laraxe. Chámase ao timbre da Vinoteca O Gaiteiro , ábrese a porta e o tempo perde autoridade. Champán, anchoas e conversa con Suso para a previa, que non é preciso inventar cousas cada día. A segunda, a cinco minutos, en Magalofes. No Muíño do Vento agardan as monumentais ameixas de sempre, desta vez babosa de ben pertiño, da confraría de Barallobre. Se Ban Varela di que hai que tomar salpicón de lumbrigante, tómase: bicho a esgalla, adubo leve. E un pedazo de pargo para rematar, coas...

Xantar en d'Berto (O Grove) é un escándalo


O do restaurante d'Berto é o que se denomina, en termos técnicos, un puto escándalo. Nada máis que engadir, señorías.

Percebe xigante (pedímolo de sobremesa, certo); cigala desa, da que lembras, da que se sae do prato, case 400 gramos, no punto exactérrimo; berberecho xigante tamén, esferificación natural do mar; centola da de pelexar con ela moito, terminar suando, lamber a caca; palometa vermella (a parte do pescozo, a boa, a de rabuñar as fazulas). Viño de Albamar e de Luis Anxo.

Comentarios