A N-651 ou o infravalorado pracer de recuncar

Imaxe
O infravalorado pracer de recuncar. Nestes tempos nos que só parece interesante a última apertura, o prato que ninguén probou, hai quen pensa que quen repite é que non ten onde ir. Eu coido que o que ten é memoria, e que poucas cousas hai tan ben gastadas coma un sábado repetido. O meu ten número de estrada: a N-651, a de toda a vida entre Betanzos e Ferrol, que un percorre sen mirar os sinais porque xa os leva aprendidos. Ten curvas que coñezo polo nome e dúas paradas que non perdoo. A primeira, en Laraxe. Chámase ao timbre da Vinoteca O Gaiteiro , ábrese a porta e o tempo perde autoridade. Champán, anchoas e conversa con Suso para a previa, que non é preciso inventar cousas cada día. A segunda, a cinco minutos, en Magalofes. No Muíño do Vento agardan as monumentais ameixas de sempre, desta vez babosa de ben pertiño, da confraría de Barallobre. Se Ban Varela di que hai que tomar salpicón de lumbrigante, tómase: bicho a esgalla, adubo leve. E un pedazo de pargo para rematar, coas...

Recuncando en Casa Gaibor (Guitiriz, Lugo)


Pásame cos sitios que visito decote. “Bah, hoxe non vou postar, que xan van varias”. Porén, saco igual fotos. E logo resulta que a cousa está tan ben que coido que sería inxusto deixala ao esquecemento, ao efémero das historias.

Como hoxe en Casa Gaibor. A fluidez suave da croqueta de pescada co tartar de gamba; o mar dos berberechos XXL; a tersura do choco na tinta; a mordida do salmonete.

Por riba, os primeiros espárragos: con chícharos, dourada, holandesa e ovas. E os fabóns, os ourizos, ese fondo-crema dos propios ourizos e xema. Soberbios: sempre culler en Gaibor.

Non bebemos mal, tampouco: a caíño tinto de Eulogio Pomares de garrafa condutora. Con algunha cousa máis que foi sacando Adrián.

Pero por riba do por riba: Ofe, Carmen, David, Adrián, Antón. A xente. Casa Gaibor, con casa en maiúsculas.

Comentarios