Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Una puerta hacia...

Me imagino que en la carrera de Arquitectura habrá alguna asignatura, en primero, en la que se impartan los conceptos básicos; no sé, columna, tejado, puerta, pasillo... De lo que sí estoy seguro es de que Coco, en Barrio Sésamo, explicó claramente la diferencia entre pueeeeeeeerta y ventaaaaaaaaana. Bien, pues al parecer, algún arquitecto faltó ese día a clase y se perdió ese capítulo de Barrio Sésamo.
[La foto está tomada en Sigrás (Cambre, A Coruña). Del mismo modo que el marisco, el verde, las rías, la muiñeira, la lluvia o la gaita son señas de identidad de Galicia, el feísmo es algo consustancial a mi tierra y ya asumido por todos los gallegos como un - triste - elemento del paisaje.]

Comentarios

  1. Buenísima. Los que trabajamos a diario en arquitectura (no como arquitectos, que conste) agradecemos especialmente estas dismitificaciones.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...