Pantagruel, supongo

Publicacións

Mostrando publicacións coa etiqueta A Coruña (cidade)

Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

novembro 03, 2026

Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

A caldeirada de raia de Taberna Beade (Paderne)

outubro 18, 2026

Pasado o cruce da N VI (négome a chamala N 6) en Coirós, corredoiras arriba en dirección a Paderne, xa ía matinando na carne asada de Taberna Beade e nalgún dos viños vellos de Ribeiras de Armea , a lingua feita auga. Poucos minutos despois, Josiño sacaba* unha agudelo de 2018, crianza biolóxica, pequena xoia, unha mostra máis do potencial de Betanzos e do crack que é este home. E na pota de porcelana, tralos boqueróns e as luras de potera ben fritidas, o xarrete que se desfai na boca, os pementos. Moito se fala das cores do chuletón, moi pouco das da pataca confitada: pequena, redonda, feita ben amodo, amareliña do azafrán por fóra, branquiña por dentro, melosa, sabedeira. Porén, o cadro foise ao carallo. Foi a raia, a caldeirada de raia. Non sei como fixo Ivett, pero estaba de impresión: carne tersa, branca, aveludada; peixe e preparación humildes roubando todo o protagonismo da boa feitura que tiñan. Tremendo. Pouco valoramos termos lugares así. Casa de comidas que mantén v...

Os vellos novos clásicos de Gunnen (A Coruña)

outubro 14, 2026

Chechu Rey achégase á mesa e fala moito, fálacho todo, pero faino cunha proximidade tan limpa e tan sentida que desarma. Non lareta, non. Alí non hai poses nin misterios: hai un tipo que as ten pasado canutas, un tipo cun talento salvaxe que che debulla calquera técnica cun aceno, coma se fose o máis natural do mundo. En realidade, nesa mesa, a complicidade non pide grandes discursos. Recoñécese na ledicia compartida (o Gunnen xenuíno) ao volvermos gozar dos vellos (porén novos) clásicos da casa. As navallas, xa patrimonio do noso padal, ou a lura á carbonara teñen a precisión da cociña ben feita que non precisa mudar. Son pratos que un saúda cun sorriso lene, coma quen atopa un amigo de sempre no camiño. Ao seu carón, agroman tamén propostas novas: desta volta, as máis sobranceiras, o lumbrigante en varios tempos ou as pochas. Non hai neles balbordo nin fogos de artificio; hai o acerto milimétrico de quen domina o oficio e sabe ben o que traza. Ambos van pedindo o seu oco na memo...

O nigiri galego do Buxo Taberna (Cambre)

setembro 28, 2026

“Velaquí o nigiri galego”, sorría Iván, retranqueiro. Na fontiña de madeira, broa torrada, un pouquiño de tomate e sardiña grellada só pola parte da pel. Nas proporcións certas, ademais: moito máis peixe que pan. Certo, era unha tosta de sardiña, pero non outra tosta de sardiña. E iso é o que mola tanto do Buxo Taberna : un bar de vila, un bar de estrada que consegue darlle unha voltiña ás cousas sen que deixen de ser elas mesmas. E faino con moi, moi boa man. Antes, ¡benvidos cogomelos!, paté de campaña con cantarelas e angulas de monte á carbonara. Despois, un magnífico peixe sapo fritido (a carón da xanela, nun mediodía solleiro, esa carne branca e brillante case hipnotizaba) con mollo de cigalas e allada; e un arroz con polo da casa de verdade. Pedía branco vello ese xantar e alá foi un Gravonia 2016, porque a carta de viños é desas. Seica Iván non andaba de brincadeira co nigiri. Igual estaba simplemente explicando o Buxo: unha casa na que a personalidade pode vir nunha fo...

Concha (A Coruña): volver só porque presta

setembro 21, 2026

A primeira vez – aínda non estaba Concha – foi unha chuviosa noite de luns, La Esquina de Valentina case a única opción. A segunda, hai uns meses, para coñecer a entón recente apertura de Nacho Moreira , xusto a carón. Desta vez, a terceira, foi simplemente porque prestaba volver. Prestaba recuncar: a ostra aberta á brasa, morna, afumada; a lasaña de centola. Prestaba probar cousas novas, agora nos últimos días do verán: o bonito curado con escabeche; un tan contundente como sabedeiro prato de ovos, patacas e rodaballo; as magníficas vieiras con millo (sedosas, allo e chourizo para dar substancia). Prestaba un xa clásico da casa que non tomaramos a primeira vez: a sopa de marisco. Non fomos moi lonxe para o viño: Ribeiras de Armea e Betanzos sempre son unha escolla axeitada. E así, sen máis, fomos volvendo. Que ás veces tamén é un xeito de saber que un local vai gañando o seu espazo, marcando a súa presenza: un día lévate a choiva, outro a curiosidade e, ao terceiro, xa non fa...

Casa Surrey (A Coruña): Fran fai que pareza sinxelo

setembro 06, 2026

Fran fai que pareza ben sinxelo. Ambiente de taberna, material bo, proposta con sentidiño, prezos moito máis que razoábeis, a sensación de estar na casa. Por iso, Casa Surrey sempre ateigada, sempre un balbordo algareiro. Nécora, cigala, camarón, salpicón: dúas horas de ensuxar ben os dedos, de chuchar cabezas, de triscar patas... Capítulo aparte os viños. Onte foran dúas botellas con case unha década, dous 2017: o Finca Misenhora de Casal de Armán , case ao límite pero que acabou amosando o que é; e unha riesling alsaciana afiada, vizosa. Fran fai que pareza sinxelo. Para nada o é. Iso sabémolo todos. Ver esta publicación en Instagram

Unha vez máis en Miga (A Coruña)

agosto 13, 2026

Unha vez máis nese refuxio ancorado entre as pedras que é Miga Ver esta publicación en Instagram

Bido (A Coruña) e a pescada, ese peixe infravalorado

agosto 11, 2026

Dicíame hai non moito un cociñeiro que a pescada é o peixe máis infravalorado dos que gozamos en Galicia. Cada vez que vou a Bido estou máis dacordo con esa afirmación: no xantar de hoxe, alén do punto exacto, levaba un fondo de cigalas deses para lembrar, intenso pero sen eclipsar 😉 á protagonista. Tamén hoxe, un panadeiro dos bos gababa nunha mensaxe a masa da empanada de xoubas só con ver a foto das stories. E un terceiro, máis noviño, facía o mesmo co mollo de pementos do bonito. E aínda non recibín comentarios dos berberechos con espárragos verdes, pero merecíano... Porque os profesionais recoñecen o saber facer á primeira, incluso en foto. Saber facer que, xunto coa elegancia, son os sinais de Bido. Elegancia e saber facer en cociña e tamén en sala: tempos pausados, local maino, mantel, panos e ¡café! En fin, un dos camiños que eu máis valoro: o de sempre, o de aquí, cada vez un chisquiño mellor feito. Ver esta publicación en Instagram

Caballa 14 (A Coruña): un exame á volta de Tokio

Completamos a nova rolda de visitas aos grandes xaponeses da cidade hoxe en Caballa 14 (o máis novo dos tres), tras ter pasado recentemente por Omakasé Sushi Bar e Izakaya Hokuto . Sigo pensando o mesmo: que sorte temos de que haxa na Coruña tres locais deste nivel. O bó da cociña xaponesa, de cara a facer posts como este, é a súa plasticidade: as fotos falan elas soíñas do que se pode atopar no omakasé de Caballa 14 . Déixanme pouco máis que engadir. Quizais só unha cousa: en cada visita nótase que Rebo segue afinando. Un chisco nos temperos, outro nos procesos co peixe, outro no arroz dos nigiri. A graxa potenciando a dourada, a mestura de peixes no tartar. Pequenos trocos que, sumados, fan medrar a experiencia. Dá gusto velo. Evolución que tamén chega á carta líquida. Hoxe un notábel viño de pasto de Agrícola Calcárea : Sin Bulla, listán branco (palomino) criado en botas de manzanilla. Lembrade que acabo de voltar dunha semana en Tokio. Dalgún xeito, o de hoxe era unha sor...

NaDo (A Coruña): somos o verán, irmao

Se David Mella traballara en NaDo diría: “Somos o puto verán, irmão”. Verán xantamos hoxe. Bonito, tomate, boquerón, escarola, sardiña*, pementos de Padrón, mexillóns, lumbrigante... Mola a nova estrutura de menús de NaDo. Hoxe foron os grandes clásicos - caeu a vieira con holandesa, por suposto; e, por suposto, tamén o flan - e peixe á grella para rematar a función: un tremendo rodaballo que ben podería ter sido un ollomol. Bos viños na carta: escollemos o fantástico Acios da Xesteiriña e unha pineau d’aunis do Loira, Galicia en Francia. Dicía Iván Domínguez : “Como non me decatara antes.” Iso, como non se decatara antes... 😉 (*) Mira que son pouco de gilda, pero esta... Ver esta publicación en Instagram

Nova visita a Izakaya Hokuto (A Coruña)

Nova visita a Izakaya Hokuto , xa en plena forma cuns meses de rodaxe trala reapertura. Puxémonos, coma sempre, en mans de Carlos e saiu a coñecida secuencia sashimi/usuzukuri, interludio de cociña e nigiri para finalizar. Non vou escribir moito desta vez: coido que as fotos son elocuentes. Só destacar os nigiri de peixe azul (xurelo, xarda, sardiña), agora que se achega o seu mellor momento; a caldeirada e o mollo verde que temperaban o cabracho e a pescada; a parella magnífica dos últimos chícharos bágoa co toro; o sabedeiro que pode ser algo tan simple como un nigiri de ovo fritido. Que sorte temos na Coruña de ter tres xaponeses de nivel: a ortodoxia e a técnica de Omakasé Sushi Bar , a fusión e a versatilidade de Izakaya Hokuto , e a creatividade e personalidade de Caballa 14 . Moita sorte. Ver esta publicación en Instagram

Millo (A Coruña): outras regras

Máis un día nese recuncho de espontaneidade e eclecticismo que é Millo . Que ricos, que frescos, que bonitos, que de verán os boqueróns nórdicos coas brevas e as peras. Que sabedeiro, intenso, precisamente picante o guiso de riles con patacas e ovos. Que bo revisitar os clásicos: ensaladilla, pappardelle. Que conxunto o do hummus, a oliva ascolana, o ovo e o cogombro. Que peche o tiramisú. Na copa, merenzao do Jura. Que menos!!! Podería semellar que en Millo non hai regras. Eu coido que, simplemente, son outras: as de Moncho . Ver esta publicación en Instagram

Taberna Beade (Paderne): para peregrinarmos todos

Fomos ao berce mesmo, ao lugar de Samede, concello de Paderne. Só houbo que cruzar a estrada para pasar da adega Ribeiras de Armea á taberna familiar, Taberna Beade . Honestamente, a miña expectativa era só gozar dos viñazos da adega e comer unha boa carne asada. Carallo, afortunadamente andaba moi errado. Xa desque chegou o pincho de tripas a cousa anunciaba xeitosa. E cos berberechos - tamaño, punto - sumiu calquera dúbida. Navallas, polbo e un listado con patacas e tomate sobresaínte. Logo as carnes: rabo e, sobre todo, un xarrete dos que se desfai e unhas pataquiñas das que case nin mastigas. E aínda a sorpresa final: tremendo flan. Bebemos, claro. Unhas copiñas do branco. Unha botelliña, outra máis, da roibal. O ancestral feito con amigos. Até unha sidra. As marabillas que fai Jose e que serve sen darlle importancia ningunha. Humildade extrema, humildade de crack. Para peregrinarmos todos a Paderne. Ver esta publicación en Instagram

Un día máis, mar en Salpica (A Coruña)

Pon aí uns berberechos, Manolo, que están ben gordos. Rico o Agás do Tempo. Vai ben coas gambiñas vermellas. As minchas veñen con okupa. Bo o frito dos camaróns brancos: están pedindo unha copiña de espadeiro, Vanessa. Empanada e ensaladilla, claro. Ostras de sobremesa: das chás, das chás, que saben máis. Un día máis, mar en Salpica Ver esta publicación en Instagram

Omakasé Sushi Bar (A Coruña): ¿falan os peixes idiomas?

¿Falan os peixes idiomas? ¿En que momento o galego da xarda ou o acento andaluz do atún de almadraba viran en sons xaponeses? Porque cando un nigiri pousa na táboa, recoñeces o produto, sabes de onde vén, sitúalo nun prato de sempre. O seu sabor está aí, pero non chega por onde esperas. Ven máis limpo, máis directo, sen ruído. É o peixe que xa coñeces… pero que de súpeto ten algo novo que dicir. Ou, talvez, está dicindo o mesmo, pero noutra lingua, cunha tradución ben fina. Unha tradución baseada na técnica, na tradición, no extremo coidado desde o tempero do arroz até a maduración do peixe ou o aloumiño do binchotan. Iso é o que acontece na barra de Omakasé Sushi Bar co que sae das mans de Adrián : un diálogo que non precisa tradutor; unha conversa en voz baixa na que todo cadra. A parte líquida agora está comandada por Javier Facal . Aquí non houbo traducións, nin falla que facía: a gheada e o seseo do Salnés ficaran íntegras no fantástico 69 Arrobas de Albamar . Ver esta ...

Recuncando no Buxo Taberna (Cambre)

Recuncamos en Buxo Taberna . Desta vez xa sabiamos a que iamos, así que lle dixemos a Iván que sacara o que quixera. E sacou uns boqueróns en vinagre con allo e oliva: xunto co fino de The Wine Bang , pasamos de Cambre en abril a Cádiz en xuño. Sacou a empanada de xouba e as croquetas. Uns espárragos - que bos están en abril! - ao dente con holandesa, e uns berberechos XXL cun mollo da súa auga, manteiga e allo. Sacou tamén un listado no ponto certo cunha demiglace do peixe e berenxena requeimada. E pedimos de sobremesa uns callos con patacas, regados con cava. Os viños mandan no Buxo. E ese Xesteiriña está boísimo: de inicio e, sobre todo, con dúas horas aberto, xa morno. Para volver e seguir volvendo. Ver esta publicación en Instagram

O valor do local na Artesa da Moza Crecha (Betanzos)

A vista de Betanzos desde a Praza da Eira Vella é ben chula (última foto do post): o Mandeo, as barcas varadas, as galerías, as casas amoreadas por tras da rúa da Cerca. Tanto que ten un cadro de seu, coido que “Las tres barcas” de Francisco Lloréns. Uns poucos metros á dereita está a Artesa da Moza Crecha , que non pode ser máis coherente con esa postal na súa clara aposta polo territorio e a identidade: moito produto da Reserva da Biosfera e, por suposto, unha carta ben chea – xa na primeira páxina – de viño de Betanzos, mesmo cunha maridaxe construída só con el. Nós fomos cun Ramallo de Pagos de Brigante, para saírmonos das escollas habituais. Era a primeira vez: non dubidamos en escoller o menú longo. Vin unha cociña con moita intención, con gañas de contar cousas en cada prato. Eu quedo coas propostas menos complexas, máis directas: co intenso sabor do pisto que acompañaba o peixe (ou era ao revés), coa melosa faceira e o repolo, co ovo con patacas e chourizo, co petisco de sa...

Gunnen (A Coruña) consolídase, voa!

Xa marcharan as outras dúas mesas e Chechu levaba un anaco sentado á nosa. Falabamos daqueles vellos tempos do Agar Agar na Corveira, do xantar que se nos ía escapando co café, do que está aínda por vir. Nós sorríamos porque viñamos de comer mooooi ben. Chechu sorría porque, mesmo sen expresalo con palabras – el é así –, sabe ben as cousas que está facendo. O nivel que xa ten Gunnen . Gunnen, en neerlandés, é esa ledicia xenuína, sincera polo ben dos demais. É ledicia compartida: polo que un cociñeiro atinxe; por ver como o seu novo proxecto se consolida, voa; por comprobar que uns clientes de moitos anos gozan cada vez como se fora a primeira. Pensaba eu, durante esa conversa, que nunca vira un nome mellor posto a un restaurante. [E carallo se comemos ben. Ese prato de navalla, como me dicía alguén hai pouco, xa se gañou o seu posto no receitario galego de hoxe. Magníficos tamén os chícharos, a lura con lacón e trufa, as fabas lobas de Trives con grelos, os ourizos ou a berza...

NaDo (A Coruña): o humilde, elevado

Outra vez en NaDo ; outra vez padal, papilas, cerebro traballando arreo para absorber todo o que alí acontece. Desta vez, a boga: peixe azul desprezado, pero que ben tratado na grella non é menos que os seus curmáns máis habituais. Tamén a raia: desespiñada, no meloso ponto certo, cunha meuniere impecábel. Ou as berzas. Ou os mexillóns con chourizo. O humilde, elevado. O que non o é, tamén: vieiras con holandesa, xa un clásico; unhas ostras de Redes gordas, carnosas, con ese escabeche morno; a centola , en filloa torrada. E o flan para rematar, claro. Na copa, As Londras maceración carbónica, mencía e garnacha tintureira da beira do Miño na Ribeira Sacra. Boga ou centola, raia ou vieira: pouco importa se quen as cociña é Iván Domínguez . Ver esta publicación en Instagram

Buxo Taberna (Cambre): palabras maiores a poucos minutos da Coruña

Líalle a Dani Carballeira hai uns días que Buxo Taberna (Brexo, Cambre) era a descuberta do ano, do século. Vindo de quen ven, reservei inmediatamente. Hoxe, domingo de sol - por fin! -, os callos na terraza apontaban maneiras. E, cinco minutos na mesa, falando con Iván sobre os sólidos e os líquidos, xa sabiamos que aquelo ía dar certo: o tipo estudou co grande Antón Castro , de Casa Gaibor , e a conversa de viños amosaba criterio, moito criterio. Moitísimo criterio. Nós pedimos. E Iván sacou o paté de campaña con vinagreta e piparras, tamén as croquetas: ollo que estou aquí. Despois o xurelo marinado con tapenade e allo negro, as alcachofas con guanciale e xema no seu ponto certo, o steak tartar cun aliño presente pero non invasivo. As palabras maiores chegaran coa monumental empanada de cocido. Monumental. E coa robaliza, difícil en beurre blanc, na cocción precisa. O lagarto, graxo pero xuguento, pechou a modo de sobremesa salgada. O do líquido daría para un post enteiro...