Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso.

Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén.

Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira, unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns.

Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo.

Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo.

A árbore cambia de froito, pero as raíces seguen a ser as de sempre.

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de Manoel Foucellas (@manoelfoucellas)