Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Casa Pilarín

Hoy toca hablar de comida tradicional, de esa comida que hace que te sientas en casa. Hoy toca hablar de Casa Pilarín, a la que llevo acudiendo toda mi vida, en épocas con más frecuencia, en épocas con menos.

Casa Pilarín ha evolucionado con el paso de los años. A la comida eminentemente tradicional, poco a poco ha ido incorporando algún que otro toque moderno. A día de hoy, los platos estrella son, en los entrantes: el salmón marinado, los mejillones en escabeche o los pimientos del piquillo rellenos; en los principales: la fideua de sepia, la paella - en brasas de leña, con la inestimable colaboración de Manolo; plato único, en realidad -, el pollo en pepitoria - a partir de una receta que Pilarín adoptó de su suegra -, el solomillo de ibérico en salsa de roquefort o el cordero en horno de leña - aquí, de nuevo, las manos del fogonero Manolo -.

Hoy no voy a dar localización en Tagzania, ni dirección ni teléfono. Porque la chef Pilarín es mi madre, que hoy está de cumpleaños (voy a guardarme la cifra). Felicidades. Y es que, ¿en algún sitio se come mejor que en casa de mamá?

Comentarios

  1. Felicidades á homenaxeada. En canto ao responsable do blog, un tirón de orellas por non darnos a ubicación exacta de tan magnífica casa de comidas. ¿Cando deamos con ela podemos dicir que vamos da túa parte e que cho desconten da herdanza?

    ResponderEliminar
  2. Bueno, tratarei de compensar a desinformación propoñendo Casa Pilarín como alternativa para a V Xantanza.

    En canto á herdanza, non ma mates tan axiña, que espero que aínda dure bastante :-D

    ResponderEliminar
  3. Estimado Manuel.

    Siguiendo su recomendación, mi queridísima y yo nos apretamos una cena este domingo en el "Artabria".

    Comenzamos con croquetas de marisco para compartir. Muy buenas y nada grasientas. Luego ella un foie con salsa de orejones y yo un bacalao al horno. De postre un pastel de avellana y una tarta de queso. Precio 66 EUR. Todo en su punto y muy bien servido.

    Buena y variada carta de vinos y dado que el albariño me lo llevaba muy trabajado de las fiestas nos bebimos un Petit Chardonnay de Jean Leon. Me llamó la atención la cantidad de vinos dulces que tienen y algunos por copa. Coinciden con mi gusto en seleccionar como vinos de Jerez dulce los Lustau (San Emilio PX o Emilin Moscatel) y me llamó la atención que tuviesen un par de Sauternes en carta.

    El único fallo, el haber dado paso a la gula la noche del 6 de enero. Tras todos los excesos de las fiestas y esta copiosa comida como colofón el estómago pidió papas y la mañana siguiente fue de "antiacido".

    ResponderEliminar
  4. Otomano, me alegro de que fuera útil la recomendación.
    No dejes de recurrir a mí para futuras herculinas visitas.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...