Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Se me acumula el chollo

Me parece que el título del post no se entiende bien fuera de Galicia. Chollo es trabajo, tarea: se me acumulan las cosas que hacer.

Porque, después de una semana fuera, hay trescientas cosas por resolver que se amontonan en el trabajo, cien de ellas problemas, más grandes o más pequeños. Y porque, tras varios días sin ver a los rapaces, hay mucho cariño que dar a la niñita de mis ojos de poco más de dos años y al pantagrueliño de casi cinco meses. Y claro, porque - comprenderéis -, algo debe de quedar para la mamá de ambos.

Así que, con este panorama, no voy a tener fácil sacar los ratos para contaros el viaje por la Toscana: hasta trece o catorce posts me salen, entre ciudades y rincones, hoteles y restaurantes.

Y, para rematar, hoy hemos vivido la V Xantanza de Blogastrónomos: una xantanza atípica, sin menús degustación, ni reinterpretación de la cocina gallega ni cocineros de vanguardia; pero con mucho humor, buen comer, beber y cantar y con una protagonista: la lamprea.

De todo esto os iré hablando en las próximas semanas. Paciencia. De momento, como aperitivo, os dejo la puesta de sol que podíamos contemplar desde la ventana de nuestra habitación en Siena.

Comentarios

  1. Hola
    Hoy simplemente presentarme, seré
    UNO MÁS EN LA BLOGOSFERA
    Espero que podamos disfrutar intercambiando opiniones, consejos, trucos y recetas. No me presenté como debía (Soy las 4 especias, condensadas en una sola) y comencé por hablar de las legumbres. Platos altamente nutrientes y exquisitos. Me llamo cuatro especias. A veces soy la pimienta, otras seré el clavo, algunas veces el jengibre y otras la nuez moscada. Entre las cuatro cuatro especias, formamos un combinado perfecto, de vez en cuando picante, otras con sabor a leña, siempre con un toque floral y como no...En un 90% acabamos dentro de una cocina y a su vez, dentro de una receta. Nos veremos de ahora en adelante, por estos caminos tan extraños de los blogs, pero al mismo tiempo tan apasionantes. Bienvenidos seáis todos a mi pequeño mundo. Esperamos aprender un montón de cosas con vuestra ayuda. Gracias por recibirnos. La pimienta.

    ResponderEliminar
  2. Pues bienvenido o bienvenida, según seas clavo o pimienta, jengibre o nuez moscada.
    Disfruta de tu nuevo pequeño mundo.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...