Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

La cuesta de Febrero

Tras un enero relativamente tranquilo, toca afrontar un mes de febrero que va a ser de aúpa en lo gastronómico: las cinco horas de Nadal y Verdasco son un juego de niños comparado con el esfuerzo que me llevará dar cumplimiento a todas las obligaciones.

Para empezar, el Tourmalet. Este próximo sábado, unos cuantos blogastrónomos nos vamos a meter entre pecho y espalda un menú degustación de lamprea en el padronés Chef Rivera. No está mal para empezar.

Al fin de semana siguiente, el Telegraph. Tenemos una boda familiar, con celebración en pleno rural galaico: seguro que hambre no pasamos.

Después, uno tras otro, la Madeleine, el Galibier y el Alpe D'Huez Aprovechando los carnavales, haremos una breve escapada por tierras extremeñas y castellanas. Tenemos ya reserva para el cacereño Atrio - dos estrellas Michelín - y, a la vuelta, nos pasaremos por El Ermitaño, en Benavente. Y lo que se tercie.

Para rematar, el Aubisque. El 1 de marzo, la VIII Xantanza regresa a los orígenes, a los menús degustación de cocina de vanguardia. Y lo hace en una sede difícilmente mejorable en Galicia: el restaurante Galileo, en Pereiro de Aguiar (Ourense).

Lo iremos contando.

Comentarios

  1. ¡Vaya ruta más interesante! Al Atrio tengo muchas ganas de ir y, de los comentados, sólo conozco el Ermitaño, en el que comí -y muy bien- hace unos años.

    Ánimo con las etapas de montaña: es un trabajo duro, pero alguien tiene que hacerlo...

    Un saludo

    ResponderEliminar
  2. Ti si que sabes...
    Suxíroche que solicites no rexistro civil o cambio de nome. Lance Armstrong podería servir ;-)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...