Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Tendré que probarlo que soy un apasionado de los vinos dulces.
ResponderEliminarDe hecho este fin de semana he probado los dos vinos de hielo que elabora Gramona en España, con dos variedades alemanes, Riesling y Gewürztraminer y, sobre todo el último, son realmente espectaculares.
ResponderEliminarLos de Gramona también los he probado, pero nada que ver con los alemanes o los canadienses, muy superiores aunque también en precio.
ResponderEliminarLa que si recomiendo es la sidra de hielo Neige.
¡Sidra de hielo! Eso tiene que estar de vicio.
ResponderEliminarPor cierto, ya que estáis los del vino por aquí, probé este fin de semana en la Viña de Xabi un albariño portugés ¡del 2001! que estaba de vicio. Ah, pero no recuerdo el nombre...