Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

El roastbeef de La Pondala (Gijón)

Este viernes me pegué un viaje relámpago Coruña-Gijón-Coruña para una reunión y su posterior comida de trabajo. Mis anfitriones gijoneses me llevaron a un clásico de la ciudad, ubicado en una antigua casa con patio en la zona residencial de Somió. Dos días antes de la reunión me llamaron para confirmar la misma, ya que querían que probara algo muy especial que había que encargar con antelación.

Con algo más de veinte graditos de lo más agradables, nos sentamos en el patio de La Pondala y fuimos dando cuenta de croquetas y jamón mientras conversábamos. Pero el silencio se impuso cuando llegó a la mesa la impresionante bandeja con el roastbeef, la pieza con el corte marcado, las finas láminas de carne rosada servidas templadas (ya sabéis que últimamente me funciona sin parar la memoria gustativa: en cuanto lo probé acudió inmediatamente la maravillosa Luismi Premium VAC.1 de Morganti). Excelente, de verdad, la carne: por eso rompo otra vez la norma de no escribir sobre las comidas de trabajo. Fantástica. Como fantástico el puré de patata requemado que lo acompañaba, así mandan los cánones. Alguien decía en la mesa que estábamos probando el mejor roastbeef de Inglaterra.

Merecen ser destacados los postres, también. La tarta de manzana pero, sobre todo, la tarta de la casa o tarta Pondala, suave y liviana, pese a la almendra, la crema y el bizcocho. Su éxito es tal que alimenta una curiosa leyenda, probablemente falsa. Cuando la original Pondala, hace más de un siglo, estaba a punto de fallecer, decidió dejar el restaurante a una de sus hijas y la receta de la tarta a otra: de este modo, ambas estaban obligadas a colaborar de por vida.

Historias al margen, este clásico gijonés merece ser visitado para probar el roastbeef, en especial si el tiempo acompaña y se puede comer en el patio. Pero no os olvidéis de encargarlo.



Ver mapa más grande

[La Pondala / Dionisio Cifuentes, 58 Somió - 985.369346 / Ubicación]

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...