Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Pementos do Couto

Debo confesar que no conocía su existencia. Por eso, cuando me escribieron de la Cooperativa O Val para que les echara una mano difundiendo su producto, tuve que investigar. Mi sensación de culpa disminuyó un poco cuando averigüé, gracias a Colineta, que su IXP (Indicación Xeográfica Protexida) tiene apenas un año de vida. En cualquier caso, me encontré en pocos días en casa con unas bolsas de estos pimientos, muy parecidos a los de Herbón, pero con sus propias características.

La principal es que, gracias a San Martiño de Xuvia, los pementos do Couto no pican. Ninguno. De apariencia - color, tamaño, forma - muy similares a los de Herbón, resultan un poco más carnosos y también más dulces, además de no presentar semillas. En casa, preparamos las muestras a la manera tradicional: fritos hasta que cogen el punto necesario, con sal gruesa; los acompañamos con sardinas y un buen vino. Deliciosos, como sus primos del sur.


Los pementos do Couto se cultivan exclusivamente en la comarca de Ferrolterra, desde Cedeira hasta Ares, desde Mugardos hasta Moeche. Un bloguero ferrolano de pro ha hecho una visita a la Cooperativa o Val, en Narón: os dejo el enlace. Y un excelente cocinero de dicha tierra (por cierto, post en breve de mi última visita a su casa), José María Jordán, nos deja una receta que da idea del potencial de este producto: pementos do Couto recheos de brandada de xurelo, cachelos e allada.


Tenéis que probarlos.

[Consello Regulador de la IXP Pemento do Couto]

Comentarios

  1. Los conozco y están deliciosos. Aunque debo decir que me gustan más los de Padrón...unos pican e outros non...

    Aun así, los do Couto están riquísimos también.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...