Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Bar Nordeste (Sada)

[Basado en informaciones de Pitu Santamarina]

Usurpando, sin que sirva de precedente (¿o sí?), la especialidad de Moraiminha, tan bien expresada en su De pinchos, este post trata de baretos y tapas, y en concreto de esas tapas que tan bien sientan: las que dan con la consumición sin desembolsos adicionales, costumbre ésta menos frecuente de lo deseable, pero que aún perdura.

Sillas de plástico azules en el exterior, motivos marineros en el cartel anunciador, el Bar Nordeste, situado en el puerto de Sada [ver en Tagzania], rebosa los viernes de famélicos lugareños a eso de la una de la tarde.

¿El motivo? Indiscutiblemente, su tapa de cocido. Sí, sí, de cocido, y de cocido de verdad: con sus grelos, sus patatas, su chorizo, su lacón, su costilla, su oreja... Si somos capaces de llegar hasta la barra, por el precio de un riojita nos vamos medio comidos y enteramente satisfechos.

Así que, Moraiminha, próximo destino: Sada.

Comentarios

  1. Tomo nota, aínda que non sei cando poderei achegarme por aló.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...