Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Mirar Galicia (vii) - A Curota

Séptima entrega de Mirar Galicia - revisa las seis anteriores buscando "Mirar Galicia" en Muévete por Pantagruel, en la parte superior de la columna intermedia -, seguramente con la vista sobre una ría más espectacular que existe: el mirador de A Curota, en A Pobra do Caramiñal.

Para hacerte una idea de lo que se puede contemplar, accede al mapa de Tagzania y aleja el zoom hasta que se represente entera la ría de Arousa. ¿Ya está? Pues lo que se ve desde A Curota es todo eso.

En primer término, a nuestros pies, A Pobra de Caramiñal y su activo puerto pesquero. Enfrente, en el centro de la ría, descansando como aplanada por el peso, la Illa de Arousa, con su cordón umbilical de dos kilómetros hacia Vilanova. Más a la derecha y al fondo, O Grove - dicen que la capital del marisco - y A Toxa.


De nuevo a este lado, hacia la desembocadura, Riveira, ya bulliciosa ciudad. Más allá, salvaguardando la ría de negras catástrofes, la isla de Sálvora.


Girando a nuestra izquieda, la finísima península de Cabo de Cruz desafiando al mar; más atrás, Rianxo, cuna de Castelao, Rafael Dieste o Manuel Antonio. En la orilla opuesta, Vilagarcía. En todas partes, las historias de la Ría.


Pero aquí no se acaba la cosa. A nuestras espaldas, las dunas de Corrubedo resisten, sorprendentemente, los embates del Atlántico y de su viento, igual que las costas del Son, sin Sálvora que las resguarde. Ese mismo viento que nos remueve el pelo y nos refresca la cara mientras miramos Galicia desde A Curota.

Comentarios

  1. Pantagruel no comenta ( es muy modesto) que siendo bien pequeño subió a la Curota en bici acompañado por su padre. Buscaré la foto que da testimonio de ello.
    Hoy no sé si lo conseguiría ya que le gusta mucho la buena mesa y hace poco ejercicio ( dispone de tiempo cero para ello).
    En lo alto de la Curota se toca el cielo ¡ comprobadlo!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...