Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...
Tengo la suerte de poder disfrutar todos los años del entorno del Parque Natural de la Serra do Xurés. Y realmente es una zona muy interesante y atractiva.
ResponderEliminarSus lugares, algunos de ellos de orígenes megalíticos. Sus gentes son muy hospitalarias y hacen que tu estancia sea muy agradable. Es sin duda un lugar muy recomendable para visitar. Y como ejemplo ilustrativo recomiendo visitar la aldea de A Cela en el Concello de Lobios. Es uno de los lugares más bonitos de la zona desde donde se puede ver también parte del embalse de Lindoso.
Pero me gustarla hacer una mención. Este intento de enclave turístico solo tendrá éxito con la colaboración de sus gentes y organismos oficiales y mantenimiento de lo que se construya. Yo estuve presente en las anteriores remodelaciones (la antigua escuela) y duró en condiciones lo que dura un invierno. Unos vándalos destruyeron todo.
Por otro lado crear accesos (ahora solo hay caminos forestales) hacia el pueblo crearía un impacto visual negativo en el parque.
Difícil equilibrio, albatros, el de dar a conocer sitios como éste al gran público y, al tiempo, preservarlo adecuadamente.
ResponderEliminar