Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Esa tapa inolvidable

Estaba el recuerdo como adormecido en mi subconsciente. Estaba ahí, sí; sin embargo, no se manifestaba. Han pasado cinco años, pero tal experiencia nunca puede desvanecerse del todo. Y, de repente, hoy ha despertado.

En La Casa de la Moneda, muy cerquita del Guadalquivir, hay una de esas tabernas que uno se espera encontrar en Sevilla: antiguas, de techos altos, con suelo de madera, carteles taurinos en las paredes y pizarras que glosan las delicias que esperan tras la barra.

Claro, uno va por allí y pide su tapa o su ración de jamón o de pescaditos, su fino o su caña. Pero, como no puede ser de otra manera, le queda grabada esa tapa especial. Y, también claro, no le queda otro remedio que acercarse deprisa y corriendo el último día de su viaje, porque no puede volverse a casa sin probarla.

De nuevo en el mismo escenario. Afrontas al camarero, valiente, heroico, superando ese sentir mitad vergüenza torera, mitad miedo al ridículo. El camarero levanta la vista y te mira. Callas. Balbuceas. Y, finalmente te atreves, susurras "un montadito de anchoa con leche condensada, por favor..."

La respuesta es demoledora: "¿Seguro?".

Tiemblas. Dudas. Asientes (nunca había pensado que se pudiera tartamudear con un gesto). Y te retiras a tu taburete junto al barril que hace de mesa y tu caña. Lo peor ha pasado: basta con mirar hacia otra parte cuando el camarero arroja el montadito sobre el barril.

Visto en perspectiva, el montadito, la tapa no era ni mucho menos memorable. Pero el poder contarlo, ¿eh...?

Comentarios