Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

El tenis: deporte olímpico

Uno de los alicientes de viajar, supongo que el principal, es conocer: sitios nuevos, costumbres nuevas, gentes nuevas. Si eres afortunado, además, ese conocer puede convertirse en descubrir. Mira lo que pude descubrir yo.

Siempre había pensado que el tenis era deporte olímpico solo desde Seul 1988, ya que antes había dejado de serlo cuando se convirtió en deporte profesional en 1926. En esas olimpiadas, Emilio S Vicario y Sergio Casal nos dieron la medalla de plata.

Pero resulta que no. Hace un par de añitos, en un viaje por Asturias, hallé pruebas irrefutables de que el tenis ya era deporte olímpico en la Grecia clásica, veinticinco siglos atrás. Y si no, mira estos irrefutables restos arqueológicos en Ribadesella. Pincha para ampliar si no te lo crees.

Comentarios