Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

A falta de mil palabras, alguna imagen toscana (i)

Sé que soy un llorón y un pesado con este tema, pero me temo que la combinación ritmo de trabajo + cuidado de los pantagrueliños no me va a permitir explayarme a gusto sobre la maravillosa escapada toscana hasta los días de asueto de Semana Santa. Entre tanto, me daré al facilón recursos de las imágenes, para ir haciéndoos partícipes, de algún modo, de lo que vivimos en esos días.

Por ejemplo, de los paseos en coche por las Crete Senesi (literalmente, "arcillas sienesas"), la zona rural lindante con Siena que representa como ninguna el paisaje toscano tal como nos lo imaginamos: los caminos serpenteantes, las onduladas colinas, las elegantes villas, los cipreses formando en hilera, los olivos. Conducir por las Crete Senesi me hacía sentir como si formara parte de un lienzo impresionista, de La Cosecha de Van Gogh o, mejor, de las Amapolas en Argenteuil de Monet. Aunque no tenga mucho que ver, pero me hacía sentirme así.

Para muestra, un botón.

Comentarios

  1. Manuel:
    sigue escribiendo, es como una novela, y cuando llego al final del post, me da la sensación de que aún me faltan mas capítulos.
    Me quedo con las ganas de leer mas.

    ResponderEliminar
  2. Lástima que no pongas todas las fotos que debes tener y que cuentes todo lo que te callas.

    Espero que llegue Semana Sta. para que con más tiempo nos deleites con más de todo.

    Saludos

    ResponderEliminar
  3. Pues nada, Berta, ya estoy en ello. Esta noche ha sido el Castello delle Quattro Torra y en los próximos días, espero que todo lo demás, fotos incluidas.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...