Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...
Cómo me perdi esto!!! NO la vi, sino hubieran caído unos cuantos para mi maleta cuentera.
ResponderEliminarPero la tormeta que nos empapó cuando paseábamos por las calles de Florencia nos privó de varias coas entre ellas de esta maravilla. Aunque si estan en Madrid....
Creo que estuve en ella (o en una muy similar). Ese tipo de tiendas están entre las mejores sorpresas que esconden Florencia tan pronto te apartas de las calles más turísticas. Creo que todo el mundo las disfruta, pero solo un Blogastrónomo con blogastronomiños de segunda generación las aprecia en su justa medida ;-)
ResponderEliminar