Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

58 horas de ruta gastronómica por el norte de España

Han sido 1.400 kilómetros en poco más de dos días, pero han merecido la pena. Salíamos el viernes tras dejar a la pantagrueliña en el bus del cole y llegábamos hace un par de horas, a tiempo para acostar a los niños: tienen que descansar para arrancar otra semana. Entre un momento y otro, a lo largo de cincuenta y ocho horas, un montón de sensaciones, sabores, olores, sonidos y colores.

Nos tomamos un excelente lechazo en Burgos. Disfrutamos de pintxos de todo tipo en Gros y en la Parte Vieja de Donosti. También, en pleno mes de noviembre, pudimos desayunar en mangas de camisa en una terraza sobre La Concha,. Nuestros sentidos fueron sometidos durante más de tres horas en Mugaritz. Y volvimos a sucumbir a la síntesis de lo tradicional y lo moderno que bordan en Casa Gerardo.

Os lo iré contando en los próximos días. Sirvan como aperitivo unas cuentas imágenes.

Donosti desde el Igeldo

MacKobe con chips de plátano: ¿quién ha dicho que un pintxo tiene que ser tradicional? En A Fuego Negro no lo son.

Corderito preparado en el horno de leña del Landa (Burgos)

Las piedras de Mugaritz (Rentería)

El arroz con leche de Casa Gerardo (Prendes, entre Avilés y Gijón)

Comentarios

  1. ¡Como os poneis!. Ya lo creo que habrá merecido la pena el palizón, ahora ánimo; que el menda aguarda la crítica del Mugaritz (¡que ganísimas de pasarme por allí!). Me despido con otra recomendación: "Casa de Comestibles" (c/ San José - A Coruña). José María Jordán supera en calidad precio a la gran mayoría del Nove (sin miedo a equivocarme); dispone de 5 mesas, o sea que mejor reservar. Yo encargué un menú sorpresa y de veras que mereció la pena.

    ResponderEliminar
  2. Asturiano en Coruña17 novembro, 2009 12:25

    Que envidia sana!!!
    Sólo un apunte: Casa Gerardo no está en Avilés como bien sabes, sinó en Prendes, Conceyu de Carreño cuya capital es Candás y en todo caso está mas cerca de Gijón.

    Un gran saludo
    Asturiano en Coruña

    ResponderEliminar
  3. Gracias, Daninland, por la nota de la Casa de Comestibles: lo tengo ya en el radar. Espero no demorarme con el post de Mugaritz.

    Asturiano, ya está corregido. Era pura vagancia: resulta mucho más fácil poner Avilés sin más.

    ResponderEliminar
  4. enhorabuena por el ranking

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...