Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...


Hola Manuel,
ResponderEliminarNosotros hemos estado hace un par de años por la zona del Alto Douro Vinhateiro. Los paisajes espectáculares. Recuerdo que además de ir hasta Peso de Régua, nosotros seguimos hasta Pinhao. Comimos en el DOC, que está en una plataforma sobre el río y que te queda muy a mano para comer por la zona. Habíamos visitado la finca Quinta do Seixo de Sandeman (http://www.sandeman.eu/pdf/en/pdf_vectro_douro.pdf) en la que nos trataron muy bien a pesar de ser los únicos visitantes y nos hicieron una visita guiada en español. Y por último, para dormir, habíamos estado en el Douro Palace (http://www.douropalace.com/ES/index.php), con una habitación con vistas preciosas sobre el Duero y un pequeño spa muy agradable. Espero que te sirva. Si tienes alguna duda concreta, dímelo, tal vez pueda responderte. Ahora te puse así lo que me acordaba...
Manuel
Gracias por la info, Manuel.
ResponderEliminarNosotros tenemos planificado, también, pasar por Peso de Régua y Pinhao. Y comer o cenar en el DOC, claro.
Un abrazo.