Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Viñerón 2.0: el post

Eran las seis y media pasadas cuando llegábamos a Pepe Vieira, ya prácticamente de noche. Nada más entrar en la diáfana sala, la luz tenue y el run run de trescientas personas que la abarrotaban, nos encontramos de bruces con Pepe Solla probando los viños de encostas de Xosé Lois Sebio. Un signo de que las siguientes cuatro horas en el Viñerón 2.0, en compañía de los mejores viticultores de la galaxia, iban a merecer muy mucho la pena.

Y, efectivamente, así fue. Durante muchos minutos nos deslizamos por el infinito mundo de las variedades gallegas. Por la Dona Branca de los blancos de José Luis Mateo, Alanda y Gorvia. Por la Caíño del Goliardo de Forxa do Salnés (esa mañana habíamos disfrutado de la espadeiro en el #ACunqueiro). Por la Albarello y la Merenzao a las que tantos años de su vida ha dedicado Fernando Algueira. De nuevo en Monterrei, la Mencía y la Bastardo. Los coupages, más suelo que variedades, de Sebio.

Pero fuera de Galicia tampoco hay malos viñerones, no. En Peñafiel, en pleno centro de la Ribera del Duero, Alfredo Maestro marca sus propias normas con resultados memorables: la deliciosa merlot de 46 Cepas o la frescura frutal de Viña Almate (¡ambos por debajo de 10 euros!). En Toledo, Sonia López prepara una garnacha ecológica notable para su Ziries. Y espectaculares las bombas de sabor y aroma que desde el Priorat se trajo Terroir al Limit: tremendos varietales de garnacha y cariñena, un lujo de producción reducidísima.

Todavía en la península, me llamó la atención la osadía de Thiago Sampaio - Folias de Baco desde el Douro, atreviéndose con una elegante Pinot Noir o un cosecha tardía de Gouveio en la tierra de los Portos. Con todo, la cumbre de la representación foránea fueron, para mí, los perfectos Rieslings de Annette Siegrist - Burklin Wolf: no tengo palabras para describirlos.

En fin, una gran experiencia. Cincuenta grandes experiencias, en realidad, cincuenta grandes vinos que pudimos probar. Gracias a María Fechoría y al Mileurista Gourmet por la iniciativa. Y un pequeño favor que os pido: ¡el año que viene más!

Comentarios

  1. Gracias por las coordenadas Señor!. Prometo hacer lo posible para repetir, y mejor, el año que viene.

    Un abrazote!

    Mariano

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...