Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Una maravillosa iniciativa por las cocinas de Chile

En noviembre de 2012, un grupo de amantes de la cocina chilena se comenzó a juntar alrededor de la mesa. Ese lugar sagrado donde todo comienza y termina...

Y de ahí surgió Pebre, la corporación por las cocinas de Chile. Una iniciativa consciente de que la cocina es una seña importantísima de la cultura y la identidad de un pueblo. De que algo falla si no se valora lo propio, lo que es de uno. Una iniciativa que se viste de largo mañana lunes en el mejor lugar posible: en la Vega Central de Santiago.

Dedicadle los próximos ocho minutos a ver el vídeo de presentación de Pebre. Me llamaron la atención, casi me emocionaron, las palabras de Rubén Tapia en el tramo final. Y eso que soy gallego: lo que deberá sentir un chileno orgulloso de lo suyo...

[La foto del pebre está tomada de la galería en Flicker de la revista Panoramas]

Comentarios

  1. Emigrar es algo muy difícil de aceptar, pero cuando te trasladas a un país, que supongo, nadie te hará sentir extranjero, y por lo visto gente de carácter apacible y humilde,si me equivoco me lo desmientes, y luego casi casi estas viendo el comienzo de una aventura culinaria casi como fue el del grupo Nove en Galicia, hay veces que siento un poco de envidia de no estar en tu lugar en ese bonito país para probar esa cocina tan de ellos y seguramente, a la vista esta, tan sabrosa. A disfrutarlo a fondo que no se vive dos veces.
    Saludos de Alberto (Ginebra)

    ResponderEliminar
  2. Gran país y gran cocina, Alberto. Ambos bien desconocidos de ese lado del charco. ¡Y es una pena, te lo aseguro!

    Un abrazo.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...