Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Emigrar es algo muy difícil de aceptar, pero cuando te trasladas a un país, que supongo, nadie te hará sentir extranjero, y por lo visto gente de carácter apacible y humilde,si me equivoco me lo desmientes, y luego casi casi estas viendo el comienzo de una aventura culinaria casi como fue el del grupo Nove en Galicia, hay veces que siento un poco de envidia de no estar en tu lugar en ese bonito país para probar esa cocina tan de ellos y seguramente, a la vista esta, tan sabrosa. A disfrutarlo a fondo que no se vive dos veces.
ResponderEliminarSaludos de Alberto (Ginebra)
Gran país y gran cocina, Alberto. Ambos bien desconocidos de ese lado del charco. ¡Y es una pena, te lo aseguro!
ResponderEliminarUn abrazo.