Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Unos días en Aysén (iii): Las capillas de mármol

Gaudí nunca viajó a Aysén. Y, por tanto, su naturaleza no le pudo servir de inspiración para ninguna de sus maravillosas obras en Barcelona. Sin embargo, cuando uno visita las capillas de mármol - o catedrales de mármol o cavernas de mármol - no puede evitar trasladarse al Parque Güell o a la Casa Batlló y revivir el genio del catalán. Porque hay mucho de arte en el incansable trabajo de las aguas del Lago General Carrera. Muchísimo.

Tres o cuatro kilómetros al sur de Puerto Río Tranquilo, el camino de tierra baja empinado y retorcido hacia el minúsculo embarcadero de Bahía Mansa (ubicación). El intensísimo azul turquesa de las aguas en un día soleado compone una estampa contradictoria, una sensación caribeña con fondo de montañas nevadas. Desde la orilla, la pequeña lancha demora apenas diez minutos en llegar a las capillas de mármol.

El Lago Chelenko (nombre original del General Carrera en idioma tehuelche, que quiere decir "lago de las tempestades") ha erosionado la costa marmórea formando configuraciones geológicas bellísimas. Desde las cavernas excavadas en la propia costa hasta los islotes cercanos a la misma, el mayor de los cuales es el que se apropia, con pleno derecho, del nombre Catedral de Mármol.

Dejemos que el fin de la historia lo cuenten las imágenes...

Comentarios

  1. Las imágenes súper bonitas. Aunque en el polo sur es el verano, algo me dice que esas aguas turquesas deben ser frías do carallo. A este ritmo Chile tendría que nómbralo embajador honorífico en Galicia. Gracias por compartir estos bonitos momentos con aquellos que seguimos sus experiencias culinarias y turísticas.
    Saludos de Alberto (Ginebra)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...