Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

La vendimia

Todavía hay lugares en los que la vendimia es como era. Son campos perdidos, remotos, muy lejos de cualquier lugar. Con nombres evocadores como El Sauzal, Bagual, Portezuelo. En Caliboro o en Itata. En el Maule o en el Biobío. Trabajan los viejos, cada vez menos jóvenes. Todos con una sonrisa, pese al trabajo duro bajo el sol abrasador. De vez en cuando descansan, dejan que la mirada se pierda, quizás piensen en cuántos años les dejan las máquinas de otros campos o la amenazadora masa de eucaliptos que cada otoño está más cerca.

Derek nos invitó a pasar un día viendo la vendimia para sus Garage. En remotos campos con viñas centenarias de País, de Carignan, de Garnacha. Con las gentes que siguen formando parte de esa gran historia humana que es el vino.


Comentarios