Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...
Publicar un comentario

55 Pasos (A Coruña): para disfrutar sen presas


Eu creo que o nivel gastronómico na Coruña, por produto e por cociñas, está en algún ponto entre bastante e moi alto; se consideramos o factor prezo, en comparación con outras cidades de España (xa non falemos do mundo adiante), entre moi alto e fantástico. Se tiver que poñer un pero, sería un exceso de homoxeneidade nas propostas, algo, por outro lado, que ven acontecendo en todas partes.

É por iso que gosto tanto do 55 Pasos. Porque, mantendo o nivel ben alto, sáese dos patróns de sala, de cociña, de ritmo e até de redes sociais.

Onte á noite foran tres horiñas co reloxio esquecido: unha ostra perdida en Xapón, que ía ser nórdica pero gañou co xenxibre e o wasabi; a anchoa como ponte cara a uns vexetais estupendos: os espárragos con cabaciña e perrechicos, os chícharos con ovo e papada; o final dos salgados, antes dos queixos, levounos de novo a Xapón, cun toro cru, de heterodoxo corte, magnífico. Na copa, a noite foi francesa: dun Riesling alsaciano a un blend do Ródano.

Longa vida á #cocinasincaralladas

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...