Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...
Publicar un comentario

Bendito egoísmo no Balado (Boqueixón, A Coruña)


Cando saes do coche e vas abrir a cancela que da acceso á casa que acolle O Balado, pintada en amarelo sobre a madeira podes ler a seguinte mensaxe: “Por favor, deixen a cancela pechada para que non saian os animais.”

Non atopo un xeito máis certeiro de describir o espírito do Balado, ben perdido no concello de Boqueixón. Ben perdido e ben consolidado tras xa moitos anos. Di Roberto que é todo froito do egoísmo, porque agora el e Marta fan o que queren, como queren e cando queren. Eu coido que algo de denodo tamén ten que haber.

Dun modo ou outro, cómese moi ben no Balado. O menú Viaxe (hai outro máis curto) foi aínda ben de verán: gazpacho con xeado de pementos de Padrón; anchoas; foie de parrulo con xeado de pexego, moi bo; bonito marinado con figos; croquetas de boi de mar; cebola en tempura, cada vez a cebola máis presente nas cartas como protagonistas; cabaciña con ovo, escuma de pataca e trufa de verán; pescada con pemento e carrilleira de porco celta.

Para o viño, conversa con Marta e escolla na mesa. Por saírnos dos carreiros máis trillados, fomos por un sousón e brancellao de Valdeorras, o Trebón de Adega da Pinguela

Un nome máis para engadir á lista dos lugares nos que vale a pena perderse.

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...