Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

Tresde (Madrid): unha mostra máis da sobresaínte oferta lonxe de focos, estrelas, redes.


Nova escapada a Madrid e nova procura de restaurantes que voan por baixo do radar, sen desmerecer – en bastantes casos ao contrario – a calidade dunha cidade que vai medrando nese aspecto e sen caer na tolemia dunha escena da restauración ben inflacionada (o caviar é o novo balsámico, vaia).

Asociamos a innovación a criar cousas novas. Pero tamén vai de reinventar – mellorando, claro – as que xa existen. E na Cava Alta, na Latina, o restaurante Trèsde ten reinventado o menú do día. A fórmula EPP (Entrada, Prato, Sobremesa) permite escoller unha das tres opcións dispoñíbeis en carta para cada paso por un prezo moi comedido, coa posibilidade de engadir algún snack de aperitivo.

Carta tan reducida como ben coidada, do produto do día á cociña, comezando polo pan e rematando polos viños. Como eramos tres, conseguimos probar todo.

Comezamos cunha moi boa anchoa. Do carallo o nivel das entradas: nos vexetais é onde mellor se move a cociña de Trèsde. Fantástica a crema fina de patacas con portobello e xeado de boletus: era comerse o outono; tamén moi bos tanto as alcachofas con velouté ibérica e ovas de troita como os canelóns de cabaza e paté de ave, con cogomelos e bechamel de castañas. Non podíamos pedir máis estación!

Nos principais, un notable rodaballo con kale, polbo e suprema de pularda rustida, todos cos seus fondos, cos seus vexetais ben presentes. Táboa de queixos e a tartaleta do día de sobremesas. E, facendo terra, un Guímaro Meixemán na copa.

Unha mostra máis da sobresaínte oferta na capital lonxe dos focos, das estrelas, das redes.

Comentarios