Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...
Publicar un comentario

Alén do lumbrigante no Pirixel (Arteixo)


Teño falado por aquí do Pirixel, pero case sempre do que fan co lumbrigante: arroz e salpicón espectaculares. Obviamente, o restaurante é moito máis que iso.

O domingo pasado, no medio do trebón (que ondas en Barrañán!), achegámonos tomarlle algo á brasa, todo do mar. Os berberechos e os mexillóns estaban no seu punto perfecto: estouraban na boca cun lixeirísimo arrecendo a fume. Non sei que me pasa ultimamente con berberechos e mexillóns, pero xa os poño mesmo por enriba dunhas boas ameixas que chegaran despois.

Para o peixe, había robaliza, peixe sapo, pero fomos polo sanmartiño: sinxelo, ben cociñado, porque cando se manda ben na grella, non fai falla complicarse.

Entón, con moi boa nota en lumbrigante e peixe á brasa, a próxima visita a este recanto da costa arteixá será a quenda das carnes. Non teño moita dúbida do resultado!!!

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...