Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...
Publicar un comentario

Triciclo (Madrid): hai vida lonxe das estrelas


Vive Madrid no post-pandemia nunha exuberancia de restaurantes de perfil alto, apertura tras apertura, coreados e amplificados en medios e redes: “templos do produto”, asadores, xaponeses, lugares para ver e ser visto entre brioches con caviar, chuletóns madurados 210 días e botellas de champagne.

Atendendo á miña experiencia, algúns, coido que só uns poucos , merecen moito, moitísimo a pena. Outros, os máis, traen unha sorte de inflación repetitiva que me xera moitas dúbidas a medio prazo.

Afortunadamente, por baixo desa capa, algo máis lonxe dos focos ou diretamente fora deles, unha boa morea de lugares construen unha reputación sólida baseada no bo facer, no sentido común, en algo tan elemental - e non sempre situado no centro - como unha cociña solvente e fiable.

Teño falado por aquí de lugares como La Piperna, Bistronómika, Surtopía ou Taberna Verdejo, por citar algúns. Engado agora a esa lista Triciclo.

Num acolledor local no Bairro das Letras, e coa posibilidade de pedir case toda a carta en medias racións ou incluso tercios, representa esa cociña que, sen renunciar á creatividade, mantén os pés na terra ao tempo que mostra personalidade propia.

Ahí están os seus clásicos, como o ollomol á madrileña pouco feito, o polo guisado con gamba ou o steak tartare con huevo e huevas. Sempre bastantes opcións fora de carta, desta vez alcachofas, chícharos e trufa ou parpatana de atún. E unha adega que vale a pena.

Hai vida lonxe das estrelas...

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...