Árbore da Veira (A Coruña): da cereixa á mazá

Imaxe
Durante moito tempo, a Árbore da Veira deixaba caer cereixas ao comezo da velada, cereixas vermellas e mentireiras: quen as mordía atopaba foie onde habían de estar a carne e o óso. Antonte non houbo cereixa. A árbore deu outra froita, e deuna ao final, cando xa ninguén a agardaba: unha mazá que tampouco era mazá, co queixo azul agochado no corazón. As árbores cambian co tempo: esta tamén. Deume por pensar que, dalgún xeito, esa troca de froitas tamén conta algo da cociña de Luis Veira , unha cociña que agora pisa máis lene e que antonte deixou na mesa pratos notábeis como o falso nigiri de anguía, steak tartar e trufa, o ceviche de peixe limón ou a stracciatella con champiñóns. Porén, o meu sitio segue a estar nos fondos e nos guisos, que agora pegan un pouco menos os beizos: a kokotxa e o seu pilpil, a pescada, a cigala con boletus e, sobre todo, as moegas de año e a raia con repolo. Para beber, o Bastardo 2016 do Mestre Mateo. Viñazo. A árbore cambia de froito, pero as raíces ...

A viña de Xabi: donde viven los vinos

La segunda vez que estuve en la compostelana Viña de Xabi fue esa inolvidable jornada, hace unos veinte días, en que comimos en el Ateneo de Piñor y luego cenamos en A Casa dos Martínez, en Padrón. Entre uno y otro local, paramos a tomarnos un vinito, que en algo hay que invertir el tiempo. Tenía la intención de relajarme con una copa en la mano, pero en cuanto bajé las escaleras y vi todo aquello me arrepentí inmediatamente de haber dejado la cámara en el coche. Menos mal que ese error nunca lo cometerá Sole, quien acudió en mi auxilio prestándome la magnífica foto que ilustra el post.

La primera visita había tenido lugar hace ya algo más de dos años, en el viejo local de San Pedro de Mezonzo, para una comida de trabajo: pese al desorden y a lo escueto del local, ya se vislumbraba que aquello daría lugar a cosas interesantes.

Y, efectivamente, no me equivocaba. Ese infinito de botellas que se muestra ante tus ojos cuando llegas al sótano no sé si tendrá demasiado competidor en Galicia; desde luego, a mí me parece que no. Vinos de todo tipo, de toda D.O., desde los más conocidos hasta verdaderas rarezas. Unas 800 referencias, según la web del local.

Para muestra un botón. Xabi nos deleitó a los cinco supervivientes de la panzada de Piñor con un ¡albariño de 2001! Y no era gallego, sino un portugués vinho verde de MonÇao, Dorado 2001 (debo decir que tampoco memoricé el vino, tan emocionado estaba, pero afortunadamente Manolo lo hizo por mí). Estaba delicioso, ya desde el mismo instante en que su dorado - ideal, el nombre - color hacía presencia en la copa, denotando el paso del tiempo. Para que digan sobre el envejecimiento de los blancos.

Y ya que estábamos allí, no dejé pasar la oportunidad de recibir un sabio consejo, en forma de botella de Juan Gil Monastrell 07, un Jumilla con doce meses de barrica del que aún no he dado cuenta. Seguro que responderá.

[A Viña de Xabi / Fernando III O Santo 4, Santiago / 981.940071 / Ubicación]

Comentarios

  1. Si te sirve de consuelo, en la cena del Hostal, aquella de girar alrededor de la mesa, nos olvidamos los dos de la cámara :)

    Pero como bien dices, la Viña es de los sitios para venir a proveerse de buen vino

    ResponderEliminar
  2. Dorado es uno de esos albariños hecho a la vieja usanza al que le sienta como a pocos hoy en día el paso del tiempo.

    Yo probé ese 2001 en una vertical (http://www.mileurismogourmet.com/2009/09/la-evolucion-del-albarino-vertical-de.html) y estaba de escándalo.

    Saludos

    ResponderEliminar
  3. ¡Qué envidia de vertical, Mariano! A ver si me puedo acercar al Bagos, que parece que tienen cosas interesantes. Me sé de un par de pontevedreses que seguro no tendrán inconveniente en acompañarnos.

    Sole, menos mal que no teníamos la cámara. Nos habríamos vuelto locos con los dieciocho pinchos barrocos aquellos...

    ResponderEliminar
  4. Presente!. Só hai que poñer a data e organizamos a visita ao Bagos ;-)

    ResponderEliminar
  5. Makeijan, xa sabía que entrarías ao trapo. Poremos data, non o dubides.

    ResponderEliminar
  6. El Juan Gil es cosa fina, ya lo he dicho en alguna ocasión. A ver si me acerco a la Viña este fin de semana, que tengo unas ganas locas.

    Un saludo,

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...