A deliciosa teima pola sinxeleza de Ceibe (Ourense)

Dicía Xosé Magalhaes ao servir o polbo á feira que, en cinco anos de Ceibe, nunca se atreveran a poñelo no menú. Que na súa teima por manter as receitas sinxelas ao máximo non atoparan xeito de mellorar a tradicional, a de toda a vida. Tivemos sorte de estrear o restaurante ourensán cando xa decidiran dar ese paso, porque aqueles cachiños de polbo sabían a gloria.

Foi, de feito, ese prato o que abriu unha secuencia de catro que expresan de marabilla o que fan en Ceibe: a pescada, impecable, melosa – “un dos peixes máis denostados en Galicia”, dicía Xosé – levaba a vinte e cinco anos atrás, a esas cociñas de Compostela e Poio que comezaron todo; igual, cada un ao seu xeito, o chipirón e o peixe-sapo á brasa. Os catro sinxelos, os catro inmaculados, delicados, deliciosos.

O menú Esmorga de Ceibe é longo. Comezáramos con vexetais e mariscos – tremendo o carneiro – e pechamos o salgado redobrando a aposta: caza – corzo, xabarín – e porco – orellas, claro, e unha versión do cocido galego – que, porén, resultaran máis levadeiros do que se podería pensar como remate de case unha vintena de pases.

Moi interesante tamén a escolma de viños. Ficamos moi preto, en Carballeda de Avia, cunha pequena xoia de Pepe Pereiro, de Viñedos do Gabián.

Ver essa foto no Instagram

Uma publicação compartilhada por Manoel Foucellas (@manoelfoucellas)