Atelier de Amanda (Mera, Oleiros): fixémoslle caso ao faro

Imaxe
Seica o faro de Mera e a Torre de Hércules levan décadas laretando dun lado ao outro da ría, coma dous vellos sentados en bancos distintos dun mesmo paseo. Hoxe, sol de novembro e día de primavera, ouvíanse ben. A Torre presumía de cidade, de rúas e de xente. O faro, máis calado, apuntaba cara a terra, a unha Mera case baleira, onde fumega a cociña do Atelier de Amanda . Fixémoslle caso ao faro. Dos xa coñecidos, o sashimi de vieira chegou desta vez morno: gosto máis desta versión de outono; a carbonara de migas, ovo, San Simón e chourizo segue a ser un pratazo. Chourizo tamén nas novidades, con castañas nas croquetas, mellores que as de queixo; estupendo o allo branco con sardiña e algas que traía o mar enteiro dentro. Como o traía o sargo de Pescados Rabina cun fondo de patacas de Coristanco. A sobremesa (remolacha, limón e froita da paixón) gañou a miña atención: novidade! O Bierzo tamén quixo sentar á mesa: Ultreia Rapolao de Raúl Pérez . Novembro, sol, mar, paseo e unha bo...

Un acto de resistencia: Boas Vides en Rodolfus


O Ribeiro está esmorecendo. Os vellos están cansos, non hai relevo xeracional. Menos hectáreas cultivadas, prezos da uva que baixaran outra vez, viñas abandonadas. Os grandes só pensan no que está de moda, no volume, nun contexto de descenso do consumo; poucos viticultores apostan polas castes tintas, polo que pide e cada vez máis pedirá o Ribeiro, pola orixe, pola terra.

Non é só cousa do Ribeiro. En Rías Baixas, a histórica colleita de 2025 ten botado os prezos polo chan (¿quen o tería imaxinado?). Galicia non ten política vitivinícola, de feito ten o contrario: foco en produción e volume, sen pista de patrimonio, historia, valor, orixe, territorio, calidade.

Entón, a xente deixa as aldeas, ninguén coida as leiras, os montes, a viña. As consecuencias xa as vivimos este verán.

Por iso o que fan os pequenos viticultores, colleiteiros, adegueiros que si pensan na calidade, en facer un viño que conte a terra, é un acto de resistencia. Por iso o que fai Boas Vides é un acto de resistencia. Por iso o que fan distribuidores, locais, sumilleres que apostan polo bo viño galego é un acto de resistencia. Por iso a Xuntanza do pasado sábado en Rodolfus foi un acto de resistencia.

E para nós – os consumidores que cremos moito nisto, os que chamamos aos produtores polo seu nome de pila, os que cremos que o viño galego pode ollar á cara a case calquera outro no mundo – falar longo e tendido con Boas Vides, comprobar como os seus viños evolúen (puidemos catar do 2017 ao 2022), acompañalos con boa comida, tamén integramente galega, é un acto de resistencia. De pracenteira e moi necesaria resistencia.

Ver esta publicación en Instagram

Comentarios