Os ourizos de Caballa 14 (A Coruña)

Daqueles anos en Chile, gastronomicamente a maior saudade vai para os ostións - vieiras - patagónicos que o grande Marcos Baeza servía nun usuzukuri bestial (ollade para a última foto); para as deliciosas chochas de Coquimbo que tanto gozamos con Gabriel Layera. E, por riba de todo, para os ourizos de Caldera: grandes, cremosos, enchían a boca primeiro cun golpe salino, para rematar cun leve amargor marabilloso.

De volta en Galicia, non fun quen de atopar ourizos que me lembraran a aqueles. Os de aqui son máis pequeniños, menos intensos, máis doces. Cunha excepción: os de Caballa 14, que si son quen de achegárense aos chilenos. Hoxe tomámolos por partida dupla, en nigiri e en tosta: boísimos. Pregunteille a Rebo polo segredo, pero non sei se podo divulgalo 😉.

Un Caballa 14 que cada vez vai dando un pasiño á fronte, especialmente nas “cositas” que completan a carta alén do sashimi e os nigiri. As vieiras con piquillo de hoxe estaban magníficas.

Pasiño que, tamén, se nota na escolma de viños: hoxe acompañou - e moi ben - á omakasé un cremant borgoñón de Domaine Mikulski.

Ledo de ver como un concepto en principio lonxano ao que se estila pola cidade non só enche, senón que evolúe e se consolida.

Ver esta publicación en Instagram