A caldeirada de raia de Taberna Beade (Paderne)

Imaxe
Pasado o cruce da N VI (négome a chamala N 6) en Coirós, corredoiras arriba en dirección a Paderne, xa ía matinando na carne asada de Taberna Beade e nalgún dos viños vellos de Ribeiras de Armea , a lingua feita auga. Poucos minutos despois, Josiño sacaba* unha agudelo de 2018, crianza biolóxica, pequena xoia, unha mostra máis do potencial de Betanzos e do crack que é este home. E na pota de porcelana, tralos boqueróns e as luras de potera ben fritidas, o xarrete que se desfai na boca, os pementos. Moito se fala das cores do chuletón, moi pouco das da pataca confitada: pequena, redonda, feita ben amodo, amareliña do azafrán por fóra, branquiña por dentro, melosa, sabedeira. Porén, o cadro foise ao carallo. Foi a raia, a caldeirada de raia. Non sei como fixo Ivett, pero estaba de impresión: carne tersa, branca, aveludada; peixe e preparación humildes roubando todo o protagonismo da boa feitura que tiñan. Tremendo. Pouco valoramos termos lugares así. Casa de comidas que mantén...

Una maravillosa iniciativa por las cocinas de Chile

En noviembre de 2012, un grupo de amantes de la cocina chilena se comenzó a juntar alrededor de la mesa. Ese lugar sagrado donde todo comienza y termina...

Y de ahí surgió Pebre, la corporación por las cocinas de Chile. Una iniciativa consciente de que la cocina es una seña importantísima de la cultura y la identidad de un pueblo. De que algo falla si no se valora lo propio, lo que es de uno. Una iniciativa que se viste de largo mañana lunes en el mejor lugar posible: en la Vega Central de Santiago.

Dedicadle los próximos ocho minutos a ver el vídeo de presentación de Pebre. Me llamaron la atención, casi me emocionaron, las palabras de Rubén Tapia en el tramo final. Y eso que soy gallego: lo que deberá sentir un chileno orgulloso de lo suyo...

[La foto del pebre está tomada de la galería en Flicker de la revista Panoramas]

Comentarios

  1. Emigrar es algo muy difícil de aceptar, pero cuando te trasladas a un país, que supongo, nadie te hará sentir extranjero, y por lo visto gente de carácter apacible y humilde,si me equivoco me lo desmientes, y luego casi casi estas viendo el comienzo de una aventura culinaria casi como fue el del grupo Nove en Galicia, hay veces que siento un poco de envidia de no estar en tu lugar en ese bonito país para probar esa cocina tan de ellos y seguramente, a la vista esta, tan sabrosa. A disfrutarlo a fondo que no se vive dos veces.
    Saludos de Alberto (Ginebra)

    ResponderEliminar
  2. Gran país y gran cocina, Alberto. Ambos bien desconocidos de ese lado del charco. ¡Y es una pena, te lo aseguro!

    Un abrazo.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...