II Premios da Cociña Galega: unha lareira e unha cociña de ferro

Imaxe
Unha lareira e unha cociña de ferro. Invocou a imaxe Begoña Vázquez , de Regueiro da Cova , e ficou cravada nos meus miolos onte á noite nos II Premios da Cociña Galega. Non un prato, non un nome, non un aplauso. Unha cociña de aldea co lume aceso, a pota fervendo amodiño, alguén ao carón, sen présa. Falouse de moito e falouse ben. Ser cociñeiro en Galicia é unha sorte, dixo cada quen ao seu xeito. Antón gabou o praceiro, a lonxa, o mariñeiro, como outros fixeron con labregos e gandeiros. Anxo case berrou “eu quero vivir no rural”, igual que Xurxo . Houbo vivas para o capón de Vilalba, para o cocido de Lalín, para a empanada, para o polbo á feira, para a lamprea. Houbo lembranzas e dedicatorias a pais, nais, avós e avoas, mesmo bisavós e bisavoas. Territorio. Identidade. A lingua e a cociña, as dúas cousas que mellor nos explican e as dúas que máis doado é deixar ir. No persoal, moi ledo por poder ter sido parte destes premios. E, especialmente, por ver recoñecidos tantos d...
Publicar un comentario

De Sobrado a Casa Gaibor (Guitiriz): curvas, mar e outono


Hai cinco séculos, os monxes de Sobrado represaron o Tambre e fixeron unha lagoa: regaba os prados, movía o muíño, criaba troitas para a mesa. Hai que ter moita fe. Ou moita fame.

Talvez testemuña daqueles tempos, na cociña do mosteiro fica unha lareira inmensa e, arredor, ese silencio cisterciense que aínda se escoita. A cociña, a sancristía, a sala capitular: marabillas que os galegos seguimos a ignorar.

De alí a Guitiriz, por estradas estreitas, reviradas, fermosas.

En Casa Gaibor non hai lagoa nin lareira de mosteiro, pero hai a mesma teima: traer á mesa o mellor do que hai arredor e darlle tempo.

Viñamos de terra a dentro e a mesa levounos de volta á costa. A Lira, coa empanada de polbo; a Baldaio, cos berberechos; a Lorbé, cos mexillóns. Tamén mar mesturado con monte: ostra con lingua, desas combinacións cunqueirás que compre recuperar.

A ponte foi a pescada. Primeiro as kokotxas, aniñadas nunhas pochas ben tenras; despois o seu lombo, con caldo de galo e trompetillas. Mar que xa sabe a culler.

E entón si, chegou o outono. Boletus con vieira (que prato!). Lentellas con orella e foie, desas que levan horas e saben a horas. O corzo, mol, leve, co seu mollo de ameixa. Aínda doces e un queixo de Bisqato en primicia. Volvemos ao interior sen erguernos da cadeira.

Adrián coidou de que o líquido fora unha procesión enteira. Burbullas de Torelló, Jura de Michel Gahier, un Loira de garaxe, Galicia vella cun 2013 de As Bateas... Os cistercienses, borgoñóns, algo sabían de viño: teríano aprobado.

Moito tempo atrás, os monxes tiveron que facer unha lagoa para comer ben. Hoxe, a nós abondounos con vinte e cinco minutos de curvas.

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...