II Premios da Cociña Galega: unha lareira e unha cociña de ferro

Imaxe
Unha lareira e unha cociña de ferro. Invocou a imaxe Begoña Vázquez , de Regueiro da Cova , e ficou cravada nos meus miolos onte á noite nos II Premios da Cociña Galega. Non un prato, non un nome, non un aplauso. Unha cociña de aldea co lume aceso, a pota fervendo amodiño, alguén ao carón, sen présa. Falouse de moito e falouse ben. Ser cociñeiro en Galicia é unha sorte, dixo cada quen ao seu xeito. Antón gabou o praceiro, a lonxa, o mariñeiro, como outros fixeron con labregos e gandeiros. Anxo case berrou “eu quero vivir no rural”, igual que Xurxo . Houbo vivas para o capón de Vilalba, para o cocido de Lalín, para a empanada, para o polbo á feira, para a lamprea. Houbo lembranzas e dedicatorias a pais, nais, avós e avoas, mesmo bisavós e bisavoas. Territorio. Identidade. A lingua e a cociña, as dúas cousas que mellor nos explican e as dúas que máis doado é deixar ir. No persoal, moi ledo por poder ter sido parte destes premios. E, especialmente, por ver recoñecidos tantos d...

Siena

Si una ciudad toscana me impresionó por encima de las demás, ésa fue, incluso por delante de Florencia, Siena.

Me impresionó por su maravilloso estado de conservación, impecable en todos los sentidos.

Me fascinó pasear por la noche por sus desiertas calles. Siena se extiende como en tres hélices desde la Piazza del Campo. Las calles, casi en permanente curva, no son estrechas pero tampoco demasiado anchas; las casas son altas: cuatro o cinco plantas que ayudan al resonar, al eco del golpeo de los zapatos contra el suelo empedrado; las escasas farolas en las paredes parecen de gas. Pasear por la noche por las desiertas calles de Siena es retroceder muchos siglos con la imaginación.

Me hipnotizaron, también, las fachadas ocre apiñadas en las colinas reflejando el sol del atardecer.

Pero, por encima de todo, me cautivó la Piazza del Campo. No voy a comete el error de fracasar estrepitosamente intentando describirla. Tan solo os dejo unas fotos y os digo que, si nunca habéis estado en Siena, no dejéis de aprovechar la primera oportunidad que se os presente.

Comentarios

  1. Yo también estoy de acuerdo contigo.Para mi es la joya de la Toscana.Yo fui un día a primera hora de la mañana , había poca gente en las calles.Tiene una luz especial y color propio ( el siena ).No hay que perdersela

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...