II Premios da Cociña Galega: unha lareira e unha cociña de ferro

Imaxe
Unha lareira e unha cociña de ferro. Invocou a imaxe Begoña Vázquez , de Regueiro da Cova , e ficou cravada nos meus miolos onte á noite nos II Premios da Cociña Galega. Non un prato, non un nome, non un aplauso. Unha cociña de aldea co lume aceso, a pota fervendo amodiño, alguén ao carón, sen présa. Falouse de moito e falouse ben. Ser cociñeiro en Galicia é unha sorte, dixo cada quen ao seu xeito. Antón gabou o praceiro, a lonxa, o mariñeiro, como outros fixeron con labregos e gandeiros. Anxo case berrou “eu quero vivir no rural”, igual que Xurxo . Houbo vivas para o capón de Vilalba, para o cocido de Lalín, para a empanada, para o polbo á feira, para a lamprea. Houbo lembranzas e dedicatorias a pais, nais, avós e avoas, mesmo bisavós e bisavoas. Territorio. Identidade. A lingua e a cociña, as dúas cousas que mellor nos explican e as dúas que máis doado é deixar ir. No persoal, moi ledo por poder ter sido parte destes premios. E, especialmente, por ver recoñecidos tantos d...

Tweet: Salmón

El domingo, improvisadamente, nos acercamos a comer al Agar Agar. Los pantagrueliños se tomaron una merluza hervida con patatas panadera. De entrante, la Sra Foucellas y yo compartimos un pulpo a la parrilla con crema de calabaza (la cual, para mi gusto, necesitaba más presencia); ella, de segundo, unas zamburiñas con miel. Muy buena la torrija de postre, mejor que el chocolate. Pero no escribo aquí por todo lo anterior; escribo por el salmón.

Escribo por el memorable salmón marinado en teriyaki y ahumado que tuvo el acierto de recomendarme el maitre. El lomo, marinado y horneado unos minutos a baja temperatura con la reducción de teriyaki, viene acompañado de una compota de tomate - una simple reducción con azúcar, sal y pimienta - y de unas borras de aceitunas negras deshidratadas con regaliz rallada. En el fondo del plato, un licuado de ficoide glacial. El resultado se presenta con el pescado bajo una "cúpula" transparente durante un par de minutos a modo de terminación del ahumado. El conjunto, tanto por la preparación como por el acompañamiento, potencia enormemente el sabor del salmón al tiempo que mantiene una tersura deliciosa. Lástima de foto.

Comentarios

  1. Me alegro de tus "disfutes" y es una pena que no haya foto de ese salmón..

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...