II Premios da Cociña Galega: unha lareira e unha cociña de ferro
Unha lareira e unha cociña de ferro. Invocou a imaxe Begoña Vázquez , de Regueiro da Cova , e ficou cravada nos meus miolos onte á noite nos II Premios da Cociña Galega. Non un prato, non un nome, non un aplauso. Unha cociña de aldea co lume aceso, a pota fervendo amodiño, alguén ao carón, sen présa. Falouse de moito e falouse ben. Ser cociñeiro en Galicia é unha sorte, dixo cada quen ao seu xeito. Antón gabou o praceiro, a lonxa, o mariñeiro, como outros fixeron con labregos e gandeiros. Anxo case berrou “eu quero vivir no rural”, igual que Xurxo . Houbo vivas para o capón de Vilalba, para o cocido de Lalín, para a empanada, para o polbo á feira, para a lamprea. Houbo lembranzas e dedicatorias a pais, nais, avós e avoas, mesmo bisavós e bisavoas. Territorio. Identidade. A lingua e a cociña, as dúas cousas que mellor nos explican e as dúas que máis doado é deixar ir. No persoal, moi ledo por poder ter sido parte destes premios. E, especialmente, por ver recoñecidos tantos d...
Estimado Manoel,
ResponderEliminarAunque ya no comentes en Galicia, sigo tu blog y sobre todo tus vivencias chilenas y me alegro que tu experiencia como emigrante resulte, al parecer, no tan fastidiosa. En todo caso mismo en Chile nos estas mostrando que se come bien y seguramente que se vive bien también. Pues me alegro por ti y los tuyos, y continúa a hacernos soñar con lugares tan maravillosos. Un abrazo desde Ginebra.
Alberto
Un abrazo, Alberto.
ResponderEliminarEfectivamente, poco a poco vamos descubriendo lugares que merecen muy mucho la pena. ¡Vamos a tratar de exprimir al máximo estos años lejos de la tierra!