O Fragón (Fisterra): por todo

Hoxe pláxiome a min mesmo porque, a verdade, non atopo mellor xeito de describir o ben que o paso cada vez que me achego a Fisterra a xantar no O Fragón.

Por todo. Polo agarimo que destilan en todo o que fan, do mar ao prato: parece que coñecen cada ostra, cada ourizo, cada sardiña, cada lura que chega á súa cociña; a cada mariñeiro, a cada mariscadora, a cada labrego, a cada redeira da bisbarra que participa no proceso. Pola súa teima en aproveitalo todo, xa sexa para patés, para aceites, para darlle unha volta a aquela receita. Pola súa amabilidade. Pola paisaxe desas inmensas xanelas á ría de Corcubión, ao Pindo, á praia Langosteira. Pola escolma de viños.

E pola cociña, claro.

Aí estaban eses percebes e o magnífico salmonete co seu fígado. As volandeiras con chícharos. Antes, para abrir, os azuis: xarda e listado. Tamén arroz de chocos e tenreira con pataca. E, entre os queixos, o queixo da Josefa que levan ¡24 anos! servindo.

Betanzos na copa: a roibal de Ribeiras de Armea que me ten ameigado e pido sempre que teño ocasión.

Coido que esa foto - a cor da merenzao co Atlántico de fondo - abonda para entenderme.

Ver esta publicación en Instagram