Asador O'Pazo (Padrón) e a procura do puntiño máis

Volver con frecuencia a un restaurante que admiras ten algo de ritual e algo de perigo: o perigo de dar as cousas por sentadas. Por moi bo que sexa, o efecto novidade pérdese, o padal acostúmase e o que onte parecía extraordinario acaba converténdose, amodo, no mínimo esixíbel. Somos insaciábeis, sempre queremos máis.

Porén, fronte á ditadura do efémero, da novidade pola novidade, hai lugares (poucos, un deles Asador O'Pazo) que son quen de manter vivo o impacto da primeira vez a base de non se conformaren co que xa é de seu moi bo, de traballaren arreo os matices: a procura permanente desa diferenza case imperceptíbel entre o que se goza e o que se lembra. No caso dos de Padrón, a partir dunha lectura do produto e do lume que xa transcende a técnica; é intuición pura.

Non sei cal é o teito desta casa, pero dá gusto ver a un equipo que, estando xa no máis alto, segue buscando ese puntiño máis, tamén na sala. A min só me queda seguir vindo a comprobar o resultado.

[Desta volta vouvos aforrar a enumeración de pratos e viños. Mellor botádelle un ollo ás fotos: falan por si soas.]

Ver esta publicación en Instagram