II Premios da Cociña Galega: unha lareira e unha cociña de ferro

Imaxe
Unha lareira e unha cociña de ferro. Invocou a imaxe Begoña Vázquez , de Regueiro da Cova , e ficou cravada nos meus miolos onte á noite nos II Premios da Cociña Galega. Non un prato, non un nome, non un aplauso. Unha cociña de aldea co lume aceso, a pota fervendo amodiño, alguén ao carón, sen présa. Falouse de moito e falouse ben. Ser cociñeiro en Galicia é unha sorte, dixo cada quen ao seu xeito. Antón gabou o praceiro, a lonxa, o mariñeiro, como outros fixeron con labregos e gandeiros. Anxo case berrou “eu quero vivir no rural”, igual que Xurxo . Houbo vivas para o capón de Vilalba, para o cocido de Lalín, para a empanada, para o polbo á feira, para a lamprea. Houbo lembranzas e dedicatorias a pais, nais, avós e avoas, mesmo bisavós e bisavoas. Territorio. Identidade. A lingua e a cociña, as dúas cousas que mellor nos explican e as dúas que máis doado é deixar ir. No persoal, moi ledo por poder ter sido parte destes premios. E, especialmente, por ver recoñecidos tantos d...
Publicar un comentario

Nova visita a Izakaya Hokuto (A Coruña)


Nova visita a Izakaya Hokuto, xa en plena forma cuns meses de rodaxe trala reapertura.

Puxémonos, coma sempre, en mans de Carlos e saiu a coñecida secuencia sashimi/usuzukuri, interludio de cociña e nigiri para finalizar.

Non vou escribir moito desta vez: coido que as fotos son elocuentes. Só destacar os nigiri de peixe azul (xurelo, xarda, sardiña), agora que se achega o seu mellor momento; a caldeirada e o mollo verde que temperaban o cabracho e a pescada; a parella magnífica dos últimos chícharos bágoa co toro; o sabedeiro que pode ser algo tan simple como un nigiri de ovo fritido.

Que sorte temos na Coruña de ter tres xaponeses de nivel: a ortodoxia e a técnica de Omakasé Sushi Bar, a fusión e a versatilidade de Izakaya Hokuto, e a creatividade e personalidade de Caballa 14. Moita sorte.

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...