II Premios da Cociña Galega: unha lareira e unha cociña de ferro

Imaxe
Unha lareira e unha cociña de ferro. Invocou a imaxe Begoña Vázquez , de Regueiro da Cova , e ficou cravada nos meus miolos onte á noite nos II Premios da Cociña Galega. Non un prato, non un nome, non un aplauso. Unha cociña de aldea co lume aceso, a pota fervendo amodiño, alguén ao carón, sen présa. Falouse de moito e falouse ben. Ser cociñeiro en Galicia é unha sorte, dixo cada quen ao seu xeito. Antón gabou o praceiro, a lonxa, o mariñeiro, como outros fixeron con labregos e gandeiros. Anxo case berrou “eu quero vivir no rural”, igual que Xurxo . Houbo vivas para o capón de Vilalba, para o cocido de Lalín, para a empanada, para o polbo á feira, para a lamprea. Houbo lembranzas e dedicatorias a pais, nais, avós e avoas, mesmo bisavós e bisavoas. Territorio. Identidade. A lingua e a cociña, as dúas cousas que mellor nos explican e as dúas que máis doado é deixar ir. No persoal, moi ledo por poder ter sido parte destes premios. E, especialmente, por ver recoñecidos tantos d...
Publicar un comentario

Un ano despois, verdinas en Casa Gaibor (Guitiriz)


Sempre lembrarei a data da miña primeira vez en Casa Gaibor porque era o Día de Galicia. Hai case, case un ano. E hoxe, coma entón, verdinas con chipirón.

Só un ano. Pero hoxe o guiso tiña un puntiño máis fino, as verdinas de La despensa de lujo ao dente; o chipi de Pescados Rabina agora á brasa, impecable. Evolución, que non desas revolucións innecesarias, imprecisas, apuradas.

Berberechos, mexillóns, broa con anchoa, un choco en tinta magnífico. A carne branca e tersa da palometa vermella dá boa idea da man cos puntos, igual que a vaca de Carnicas Eurogal.

E no líquido, da man de Adri, do Ribeiro ao Priorat, do Mosela a Alicante, de Monterrei ao Penedés.

Amodiño, tentando afinar cada cousiña. Antón tenno moi claro. E que bo que o teña!

Comentarios

Publicar un comentario

Deixa o teu comentario...